Mówią o nim: „dzielnicowy z Widoku”. W Skierniewicach to określenie przez lata niosło ze sobą ciężar specyficznej renomy największego blokowiska. Dziś młodszy aspirant Bartłomiej Szewczyk udowadnia, że to osiedle nie potrzebuje już „twardej ręki”, a kogoś, kto potrafi słuchać. Kandydat w plebiscycie #SuperDzielnicowy 2026 po służbie zdejmuje mundur i idzie do warsztatu stolarskiego, ale jak sam przyznaje – pasja do naprawiania rzeczy i ludzi towarzyszy mu przez całą dobę.
Bartłomiej Szewczyk nie jest rodowitym skierniewiczaninem, co daje mu unikalną perspektywę „świeżego oka”. Służbę na Widoku zaczął w 2022 roku, wchodząc w świat wielkiej płyty, gdzie za każdą parą drzwi kryje się inna, często niełatwa historia.
Między anegdotą a dramatem
W pracy dzielnicowego granica między humorem a powagą jest cieńsza niż włos. Niedawne mrozy przyniosły zgłoszenie o „zamarzniętej kaczce” na skrzyżowaniu ulicy Armii Krajowej. Patrol, który pojechał na miejsce, zamiast egzotycznej interwencji, zastał… kuraka, który po prostu nie chciał zejść z drogi.
Publikujemy najciekawsze artykuły, wydarzenia i fotorelacje. Jesteśmy tam, gdzie nasi czytelnicy!
– Takie sytuacje nas rozśmieszają, ale pokazują też coś ważnego: ludzie w Skierniewicach są czujni, chcą pomagać nawet zwierzętom – zauważa Szewczyk. Jednak chwilę później temat schodzi na znacznie trudniejsze tory. To konflikty o dzieci, płacz słyszany przez ściany i interwencje, w których policjant musi zdecydować, kto w tej chwili zapewni bezpieczeństwo najmłodszym. – To są te obrazy, które zabierasz ze sobą do domu po 16:00. Nie da się ich zostawić w szafce z mundurem.
Zmierzch „starego” Widoku
Dla wielu mieszkańców Skierniewic Widok to wciąż synonim „trudnego osiedla”. Jednak aspirant Szewczyk widzi inną rzeczywistość. – Ta słynna chuliganka, te akty wandalizmu… to się wykruszyło. Ludzie zauważyli, że mogą żyć inaczej – mówi.
Największą satysfakcję dają mu przypadki beznadziejne, które nagle znajdują szczęśliwy finał. Rodziny, które przez lata niszczył nałóg alkoholowy, dzięki jego uporowi i skierowaniom do komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, dziś funkcjonują normalnie. – Wydawało się, że to niemożliwe. A jednak odbili się. Zaczęli od nowa. To jest ten moment, kiedy wiesz, że osiem godzin na nogach, często na czwartym piętrze bez windy, ma głęboki sens.
Cierpliwość stolarska
Gdy Bartłomiej Szewczyk wraca do domu, nie szuka ciszy przed telewizorem. Wybiera warsztat. Praca w drewnie, remonty, tworzenie czegoś od zera – to jego sposób na reset. – W drzewie, tak jak w życiu, nic nie dzieje się szybko. Trzeba cierpliwości, precyzji i zrozumienia materiału. Z ludźmi w rewirze jest podobnie. Nie zmienisz kogoś jedną rozmową, to proces, który wymaga czasu – tłumaczy.
Jego filozofia jest prosta: być blisko. Nie być anonimową postacią w radiowozie, ale sąsiadem w mundurze, do którego można podejść i zapytać: „Co słychać?”. Bo na osiedlu takim jak Widok, poczucie, że ktoś nad Tobą czuwa, jest ważniejsze niż jakikolwiek paragraf.
Żeby przestać wegetować, a zacząć żyć. Mł. asp.Sebastian Krysiak o czarnym śniegu i ratowaniu dziecięcych spojrzeń
GOOGLE NEWS
